Το “σ” στις σχέσεις με την Τέχνη. Του Ι. Σκευοφύλακα

Μάθε Τέχνη κι άστηνε κι άμα πεινάσεις πιάστηνε.
‘Ολα τ΄ άλλα είναι τρίχες κατσαρές και για να ΄χουμε να λέμε.
Καλημέρα λες και η σφαγή συνεχίζεται που λέει κι ο ποιητής κι εσύ κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου.
Και ποια είναι η Τέχνη παρακαλώ;
Τέχνη είναι να γράφεις ένα βιβλίο για μια ”χαμένη αγάπη” και με ύφος εκατό καρδιναλίων να υπογράφεις για την πολλή αγάπη που έχεις σ΄αυτόν που σε κοιτάει σαν ξερολούκουμο.
Τέχνη είναι να μην βαριέσαι ν΄ακούς μαλακίες για το ήθος που διακατέχει μερικούς και το εξαργυρώνουν στα πλαίσια μιας κοινωνικής προσφοράς εν είδει φιλανθρωπίας.
Τέχνη είναι ν΄ αγαπάς και να είσαι και μαλάκας κι εσύ να σφυρίζεις αδιάφορα γιατί δεν σε φτύνουν αλλά βρέχει.
Τέχνη επίσης είναι να μην μπορείς να διακρίνεις την κότα από την κυλότα γιατί και οι δύο κακαρίζουν.

Ρε συ θα μας τρελάνεις;
Τότε γιατί να την αφήσω;


‘Εχεις δίκιο, γιατί να την αφήσεις, μόνο που αυτή, είναι η Τέχνη της πραγματικότητας.
Εγώ σου μιλάω για την Τέχνη της ψυχής, αυτή που δεν προσφέρει φαγητό.
Εγώ σου μιλάω για την Τέχνη της δημιουργίας που αφήνει σημάδια ανεξίτηλα.

‘Αστηνα σου λέω…
Δεν είναι Τέχνη αυτή, μια παραπλάνηση είναι.
Η πραγματική Τέχνη δεν έχει μεροκάματο.
Μεροδούλι μεροφάϊ είναι.
Τα άλλα λέγονται δημόσιες σχέσεις.
Και μη βγάλεις το ”σ” από το σχέσεις, γιατί μετά θα θέλεις χαρτί υγείας και αν δεν βρεις, πες σ΄έναν Τεχνίτη να σου ζωγραφίσει μια πέτρα.
Πολλές φορές με σιχαίνομαι, γιατί είμαι αναγκασμένος να σε βλέπω.

 

 Του Ιωάννη Σκευοφύλακα

Μπορεί να σας αρέσουν..