Πρωινοί οδοί διαφυγής. Έτσι, για την αλητεία! Της Ζωής Χατζηθωμά

Καθημερινά ξυπνάω πολύ νωρίς, να προφτάσω τον ήλιο στο γραφείο που παίζει πίσω από τα παράθυρα και πίνουμε μαζί τον πρώτο καφέ της ημέρας.

Μια γενναία ρουφηξιά να φτάσει στο μεδούλι, να μου δώσει μια γερή σπρωξιά, να σπάσουν και να κολλήσουν όλες οι ψηφίδες μέσα μου, όλοι οι παλιοί και οι όχι και τόσο παλιοί λογαριασμοί.

Και τώρα οι δυο μας και όλοι εμείς παρέα.

Μεγαλώσαμε και ακόμη να καταλάβουμε ποια δύναμη μας αρπάζει από τα μαλλιά κάθε πρωί και μας ρίχνει στην αρένα για πάλη.

Πάλι; Πάλι! Μην είναι τα μάτια μιας όμορφης γυναίκας; Μην είναι τα χείλια εκείνου του αγοριού που είδες κρυφα από τον καθρέφτη πριν στρίψεις στο φανάρι και σου βγήκε ένας μικρός ουρανός από χαμόγελα; Μην είναι ένα ξαφνικό τηλεφώνημα;

”Μου λείπεις…”. Να το σωσίβιο και…

Νομίζω πως κανείς μας δεν έχει κάτι σημαντικό να πει, παρά μόνο να νιώσει, να αγγίξει και να αφουγκραστεί. Λίγο από καλοκαίρι, λίγο από έρωτα, λίγο από ζωή. Και όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα…

Πότε πέρασε όλη η ζωή μπρστά μας και δεν πήραμε χαμπάρι; Και τώρα που να βρεθεί ουσία να πάμε παρακάτω; Κάπου στις έξι το πρωί βρήκα κάτω από την πόρτα του γραφείου μου ένα ραβασάκι: ”Θέλω να σε δω… για λίγο μόνο”. Αποπλάνηση; Αμάρτημα και προσευχή μαζί;

Κάπου πιο πέρα σε μια Κλινική μου είχε δώσει ραντεβού ένας άντρας. Η μητέρα των μαχών η αναμέτρηση με τα κότσια μας. Τον πλησιάζω δειλά αλλά σταθερά, νομίζω ότι κοιμάται, στέκομαι πάνω του και τον κοιτάζω. Είναι ο πιο όμορφος ογδοντάχρονος έφηβος που έχω δει!

Μου χαϊδεύει το χέρι με το δικο του το ροζιασμένο και μιλάμε χωρίς να αρθρώσουμε λέξη. Τον γνώρισα πριν λίγους μήνες στη δουλειά, με συμπάθησε…σήμερα με θυμήθηκε ξανά, είπε σε μια Νοσηλεύτρια να με ενημερώσει. Τη γλίτωσε από ένα ζόρικο έμφραγμα χθες βράδυ, τώρα γελάμε μαζί στη Μονάδα Εμφραγμάτων του Νοσοκομείου μας.

Τι σου είναι η ζωή τελικά…Εδώ γύρω ζητιανεύουμε στιγμές και βλέμματα και τελικά τις σταθερές μας. Και λέμε αντέχουμε χωρίς…Έτσι για την αλητεία!

Να μην ξεχάσω αύριο να του φέρω έναν μικρό βασιλικό που του αρέσει. Πάντα υπάρχουν δρόμοι διαφυγής. Ο καθένας μπορεί να βλέπει ό,τι θέλει ή και τίποτα!

Της Ζωης Χατζηθωμά

Μπορεί να σας αρέσουν..