Προς ένα νέο “κοινωνικό συμβόλαιο”. Της Μαρίας Αργυροκαστρίτου

Το άτυπο “κοινωνικό συμβόλαιο” του 74/81 χαρακτηρίστηκε από:

  1. Την προσπάθεια επούλωσης των πληγών του εμφυλίου πολέμου.
  2. Την διόγκωση της μεσαίας τάξης (για τα ψηφουφουλάκια της) πάνω στο εμπόριο και τις υπηρεσίες σε βάρος του δημόσιου χρέους  και
  3. Την συρρίκνωση της παραγωγής.

Η κατάρρευση του οικονομικού μοντέλου που προέκυψε από την εφαρμογή του, στηρίχτηκε στην κατανάλωση, την διαφθορά και τον υπέρμετρα αλόγιστο δημόσιο δανεισμό.  Συνοδεύτηκε από την βίαιη αναδιανομή εισοδημάτων και πλούτου από τα κατώτερα και μεσαία στρώματα προς τις ελίτ που έλεγξαν αυτή την διαδικασία: τα MME, τα  Κόμματα και τις Τράπεζες.

Ξεκίνησε αυτή η αναδιανομή με την νεοφιλελεύθερη εφαρμογή πολιτικών, κυρίως από την εποχή των Σημίτη  και κορυφώθηκε στα μνημονιακά χρόνια, με σοβαρές επιπτώσεις στις εργασιακές σχέσεις και στην λειτουργία της δημοκρατίας αλλά και στην κατανομή 3%-12%-85% ανάμεσα στον πρωτογενή, δευτερογενή και (εσωστρεφή) τριτογενή τομέα της οικονομίας αντίστοιχα. Με ένα κράτος πολύ καλά ρυθμισμένο γι’ αυτόν τον σκοπό!

Ισχυρίζομαι ότι απαιτείται πλέον ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, προς αντικατάσταση του προηγούμενου, που θα πρέπει να στοχεύει:

  1.  Στην επούλωση των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων του προηγούμενου συμβολαίου και       της επιτροπείας.

  2. Στην ενδογενή και με οικολογικό πρόσημο παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, με στόχο τον διπλασιασμό των σημερινών ποσοστών του πρωτογενή και δευτερογενή τομέα στην οικονομία και με ένα κράτος που θα εξυπηρετεί αυτό τον στόχο.

  3. Στην εμβάθυνση της δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους, που επιτέλους θα πρέπει να ολοκληρωώσει την αστική του μεταρρύθμιση που παραμένει ημιτελής από την δεκαετία του 30. Αλλά και την ποιοτική αναβάθμιση των θεσμών του εντός μιας ΕΕ που θα τείνει να έχει παρόμοια χαρακτηριστικά.

Το άλλο που ισχυρίζομαι είναι ότι αυτό το νέο «συμβόλαιο» πρέπει να διαμορφωθεί «από τα κάτω», με μια ποιο ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στα νέα πολιτικά κόμματα της μετα-μεταπολίτευσης, όπως αυτά θα διαμορφωθούν για να υπηρετήσει το καθένα διαφορετικά διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, αντιλήψεις και συστήματα αρχών. Με νέες συμμαχίες μεταξύ τους, που θα εξυπηρετούν (ή δεν θα εξυπηρετούν) το νέο ζητούμενο «κοινωνικό συμβόλαιο» και ως προς τις εκάστοτε προτεραιότητες που θα δημιουργούνται στην εφαρμογή του.

Η επαλήθευση ή η απόρριψη αυτών των ισχυρισμών επαφίενται στον πατριωτισμό και την δημοκρατική ευαισθησία των Ελλήνων.

 

Της Μαρίας Αργυροκαστρίτου

Μπορεί να σας αρέσουν..