Ποιός είναι τώρα με την Ευρώπη καμάρια μου; Της Μαρίας Αργυροκαστρίτου

Η ΕΕ δομήθηκε, στην πρώτη της φάση, πάνω στην περίφημη συναίνεση, δηλαδή στην εξεύρεση σε επίπεδο “κορυφών” της μέσης οδού ανάμεσα σε αποκλίνοντα συμφέροντα, με ελάχιστη έως μηδενική λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

Ευκολάκι κάποτε, τότε που οι κυρίαρχες πολιτικές της δυνάμεις, συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες, υιοθετούσαν την ίδια νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Και ζούσαμε εμείς καλά και αυτοί καλλίτερα μέχρι την κρίση του 08 (που εδω την είδαμε το 10).

Ώσπου τους προέκυψε ο ΣΥΡΙΖΑς, αλλά και άλλες κυβερνήσεις με την συμμετοχή αυτής της μη παρηγορητικής Αριστεράς και των συμμάχων της, που δεν περιμένουν μεταφυσικά κάποια δεύτερη παρουσία για να χτυπηθεί ρίζα της ρίζας των προβλημάτων της Ένωσης, όπως αυτά που αναδείχτηκαν από την οικονομική της κρίση και που βαθαίνει συνεχώς.

Δύσκολη έως αδύνατη η συναίνεση πλέον, μη γελιόμαστε. Οπότε μοιραία δυο και τα επακόλουθα αφηγήματα:

Ή θα ξεκάνουμε αυτήν την επικίνδυνη Αριστερά, ακόμα και με οικονομικούς παραλογισμούς και εκβιασμούς τύπου Σόιμπλε και Βέμπερ ή θα αλλάξουμε την Ευρώπη για να αποφασίζει με πιο δημοκρατικές διαδικασίες.

Μέση οδός σε αυτό το κεντρικό δίλημμα δεν υπάρχει πλέον!

Η Ευρώπη ή θα αλλάξει κάνοντας βήματα προς τα εμπρός ή θα διαλυθεί γυρίζοντας πάλι πίσω στους εθνικούς απομονωτισμούς, όπως πριν από τον πρώτο της εμφύλιο το 1916, που τον ονομάσαμε 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί όπου την οδηγεί ο νεοφιλελευθερισμός με τα δεκανίκια της φοβικής ακροδεξιάς!

Ποιος είναι τώρα με την Ευρώπη καμάρια μου;

Ένα ερώτημα της Μαρίας Αργυροκαστρίτου

Μπορεί να σας αρέσουν..