Περιφερειακές και δημοτικές του 19. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο! Του Γιάννη Χατζηχρήστου

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον την εξέλιξη της επικοινωνιακής “μάχης” για τις Δημοτικές και τις Περιφερειακές εκλογές του 19, που για πρώτη φορά συμπίπτουν και με τις Ευρωεκλογές. Και, με έκπληξη, έβγαλα τα πιο κάτω συμπεράσματα:

  1. Μέχρι τώρα, από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, οι όποιες εκλογές για την λεγόμενη Τοπική Αυτοδιοίκηση συντηρούσαν τον “τοπαρχισμό”, την κακοδαιμονία που κληρονομήσαμε από την Οθωμανική ημιαυτονομία για να συντηρούνται τοπικά τζάκια και κύκλοι προνομιούχων. 

Αυτό το είδαμε έντονα στις πρώτες μεγάλες πολιτικές διαμάχες του 19ου αιώνα, με την δολοφονία του Καποδίστρια από τους κοτζαμπάσηδες αλλά και στην μετέπειτα πορεία του Ελληνικού Κράτους. Η “τοπική αυτοδιοίκηση” και το δημαρχοκεντρικό μοντέλο που επικράτησε, λειτούργησε, με λίγες εξαιρέσεις, σαν ένας μηχανισμός άλωσης του κάτω επιπέδου λειτουργίας της δημοκρατίας για την εξυπηρέτηση της διανομής των λίγων διαθέσιμων πόρων της προς όφελος ημετέρων.

 

Καθόλου τυχαία λοιπόν, η “Τοπική Αυτοδιοίκηση” μέχρι σήμερα που απολαμβάνει το προνόμοιο του πλέον διαφθαρμένου θεσμού στην Ελληνική Επικράτεια!

 

2. Τα πιεστικά προβλήματα όμως επιζητούν λύσεις, όχι πλέον απλώς διαχειρίσεις παλαιάς κοπής!  Λύσεις σε όλα τα επίπεδα, λύσεις glocal!

Αυτό φαίνεται ότι έρχεται να το “θεραπεύσει” η καθιέρωση της απλής αναλογικής ως μέσον εκλογής των αντιπροσώπων, που πάλι κατ’ ανάθεσην, θα κληθούν να προτείνουν λύσεις και να ελέγξουν την εφαρμογή τους.

Δύσκολοι πλέον οι καιροί για τους πρίγκηπες της Αυτοδιοίκησης! Σχεδόν κανένας δεν πρόκειται να εκλεχτεί με απόλυτη πλειοψηφία. Απαιτούνται πλέον συνθέσεις και συνενοήσεις! Πόσοι μπορούν ή έχουν την κουλτoύρα για να κάνουν κάτι τέτοιο;

 

 

3. Φτάνουν όμως αυτές οι συνθέσεις και οι συνενοήσεις για να δούμε την Τοπική Αυτοδιοίκηση να παίζει, επί τέλους, τον ρόλο της σαν κύτταρο της δημοκρατίας αλλά και σαν βασικού μοχλού της παραγωγικής και περιβαλλοντικής ανασυγκρότησης που χρειάζεται πλέον ο τόπος;

Ισχυρίζομαι ότι αυτό είναι μια αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη.

Συνδυασμοί και παρατάξεις με προβολή μόνο της όποιας προσωπικότητας των υποψηφίων από τα ΜΜΕ και τις αφίσες, χωρίς συγκροτημένο πρόγραμμα αλλά και χωρίς καμία δυνατότητα να μπορούν να συνθέσουν λύσεις, είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν! 

Αλλά το ίδιο θα αποτύχουν και όποιοι επιθυμούν, δια της ανάθεσης, να βρουν λύσεις και να διαχειριστούν τα κοινά χωρίς τους πολίτες. Είτε αποφεύγοντας να εισάγουν στον τρόπο διοίκησης μεθόδους συμμετοχικού προγραμματισμού και προϋπολογισμού είτε όσοι ονειρεύονται δημαρχιλίκια και παραγοντισμούς  χωρίς πρωτοβουλίες του Δήμου που θα μεροληπτούν υπερ των συλλογικών δράσεων και πρωτοβουλιών των πολιτών πάνω σε σχετικά κοινούς αποδεκτούς στόχους και αρχές.

 

 

 

Βαρέθηκα τις “πολιτικές πασαρέλες” και τα κούφια λόγια, τα προεκλογικά, που συνήθως είναι ο φερετζές κάποιου λαμόγιου να κάνει μια από τα ίδια. Ή για να μπούν μετά ορισμένοι σε κάποιο “εφαλτήριο” της πολιτικής, εκείνης που τρέφεται από την “ανάθεση” και μας έφερε εδώ που μας έφερε.

Την ψήφο μου θα πάρουν μόνο όσοι πιστεύουν στην δημοκρατία και με πείσουν ότι υπολογίζουν και στην δική μου γνώμη μετά τις εκλογές! Κανένας πονηρούλης “ανεξάρτητος” ή δήθεν “απολίτικος”, αυτά είναι ο επικοινωνιακός φερετζές για όσους θέλουν να μεροληπτούν κατά τα ειοθώτα…

Το δημαρχιακό/ περιφερειαρχιακό μοντέλο διοίκησης πέθανε!

Πάμε για άλλα, είναι στο χέρι μας!

Δυο σκέψεις του Γιάννη Χατζηχρήστου

Μπορεί να σας αρέσουν..