Μια στάση εδώ, στο στιγμιαίο, στο αναλώσιμο και στο ασήμαντο…Της Ζωής Χατζηθωμά

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ!

Ο δεκάχρονος γιος της γειτόνισσας εδώ και μέρες την παρακαλάει να πάνε στο περιβόλι στο χωριό να μαζέψουν σοκολατάκια! Κι αυτή είναι βέβαιη ότι πρόκειται για μια διάνοια και στο μέλλον θα γίνει γιατρός και θα σώζει ζωές! Ζόρικο ναρκωτικό και η φαντασία τελικά.

Άσχετο, αλλά θυμίστε μου, σας παρακαλώ, κάποια μέρα να αγοράσω φαρδιά ρούχα, αρκετά με πιέζουν όλα, να μη ζορίζομαι και από τα φερμουάρ! Θυμίστε μου ότι πρέπει να γελάμε με την ψυχή μας, όπως όταν ήμασταν παιδιά.

Ξόρκι ενάντια στην ανθρωποφαγία που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Ενάντια στη βλακεία, την κακοήθεια και την αγραμματοσύνη. Ας κρατήσουμε στη χούφτα μας αισιοδοξία, πείσμα, οργασμούς δημιουργίας και όνειρα…

Σε κάθε όμως περίπτωση οφείλουμε σεβασμό στην ψυχή του διπλανού μας. Στο μυστικό και στην πληγή που κρύβει ο καθένας μέσα του…

Δεν ξέρω αν σωθούμε και μεις οι ίδιοι ή αν καταφέρουμε να σώσουμε κάποιους άλλους. Ξέρω μόνο ότι οφείλουμε να συνεχίσουμε!

Μια στάση εδώ, στο στιγμιαίο, στο αναλώσιμο και στο ασήμαντο, που τελικά είναι πολύ σημαντικό! Στο παγωμένο κρασάκι που πίνουμε στην ταβέρνα και στα βλέμματα αγάπης… Στην υγειά των ερωτευμένων και στην υγειά της ζωής! Είναι καλοκαίρι, στον πρώτο του μήνα…Πάντα θα είναι καλοκαίρι μαζί σου, γιατί σ’αγαπώ. Σκέτο και άφιλτρο ‘σ’αγαπώ’ χωρίς το ‘πολύ’

Της Ζωης Χατζηθωμά

Μπορεί να σας αρέσουν..