Κρύψου μη σε καταλάβουν. Της Νίκης Παπαγιάννη


Ξέρω ότι αφού δημοσιευτεί αυτό το κείμενο θα λάβω μηνύματα τύπου “μα καλά πώς δε ντράπηκες με αυτό που είπες”, ” καλά πως τραβάς έτσι την προσοχή”, “το ξέρεις ότι εκτίθεσαι”, μπλα μπλα μπλα. Δε θα απαντήσω καν, γιατί αυτό το κείμενο έχει δύο στόχους:

1. Να βοηθήσει όποιον τραβάει τέτοιο ζόρι και νιώθει ότι κανείς δεν μπορεί να τον καταλάβει

2. Να πει στο στίγμα να πάει γαμήλιο ταξίδι.


Σύμφωνα με μελέτες το 20-25% του πληθυσμού της χώρας μας πάσχει από αγχώδη διαταραχή που συνοδεύεται με κρίσεις πανικού τις περισσότερες φορές(και αυτό είναι το διαγνωσμένο μη μπερδεύεστε). Ουφ, και μόνο με τους όρους αγχώνεσαι ε? Είναι λίγο που στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει την οποιαδήποτε ψυχική διαταραχή με την τρέλα, είναι λίγο που ντρεπόμαστε τι θα πουν οι γύρω, είναι που είμαστε λίγο απροσάρμοστοι γενικώς.
Όποτε βγαίνω έξω βλέπω ΠΑΝΤΑ ανθρώπους σε ένταση, που χτυπάνε νευρικά τα πόδια τους, που αγχώνονται και με το άνοιγμα της πόρτας. Δεν το συνειδητοποιούν καν. Αλλά βλέπω το φόβο τους. Σπάνια για αρχή σε κοιτάζουν στα μάτια.


Ζούμε σε μια περίοδο που επειδή ο κόσμος καίγεται με δουλειές, κρίση κλπ, το να ασχολούμαστε με τέτοια θέματα θεωρείται κάτι περιττό, θεωρείται πολυτέλεια. Και πώς, ΠΩΣ θα ανταπεξέλθεις άνθρωπε αν δε φροντίσεις το μέσα σου ώστε και το έξω σου να λειτουργεί ΔΗ σήμερα?


Βλέπω συνέχεια κόσμο γύρω μου να μου λέει “πάλι δε κοιμήθηκα”, “δεν αναπνέω”, “έχω άγχος χωρίς λόγο” και πολλά παρόμοια. Στην ερώτηση μου “και τι κάνεις για αυτό” ακούω 9 στις 10 φορές “έλα μωρέ έχουμε πράματα να λύσουμε εδώ”,”φοβάμαι”, “ντρέπομαι να ζητήσω βοήθεια”, “ρε συ λίγο πολλοί όλοι έτσι δεν είμαστε”?. Λαμπρή η εικόνα που έχουμε για τη φάση μας.


Τους παρατηρώ και λυπάμαι. Τους παρατηρώ και σκέφτομαι πώς φτάσαμε να ζούμε σε μια κοινωνία όπου μεγαλύτερη σημασία έχει αν θα σου στείλει ο γκόμενος η αν φαινόμαστε καλά παρά αν είμαστε. Ένα βραβείο ανοιχτής παλάμης λοιπόν στο άρρωστο κομμάτι της κοινωνίας που μας έμαθε τη μαγεία του “φαίνεσθαι” και όχι του “είναι”.Τους παρατηρώ και θυμάμαι εμένα.


Καλοκαίρι 201.., Αθήνα


Δε κοιμάμαι καλά, είμαι σε μόνιμη υπερένταση. Συνέχεια τσίτα, συνέχεια νεύρα. Φοβισμένο βλέμμα και χέρια που τρέμουν. Χωρίς να έχω πιει καφέ. Δε δίνω σημασία. Τόση άρνηση.


Συνεχίζεται η τρέλα. Να σου η πρώτη κρίση πανικού. Να σου η δεύτερη. Να σου η 45η. Να σου η αίσθηση ότι πεθαίνεις, ότι δεν αναπνέεις. Φοβάμαι χωρίς υπαρκτό κίνδυνο. Πάω 8.30 το πρωί στο γραφείο με 140 παλμούς. Κρίση πανικού στο σπίτι, στο μπαρ, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στην παρουσίαση, στον ύπνο μου. Κρίση γενικώς.


Μέσα σε όλα αυτά δουλειά, δεύτερη δουλειά, σπίτι, διάβασμα για πτυχίο, κοινωνική και προσωπική ζωή. Εγώ πουθενά μέσα σε όλα αυτά.
Το ωραίο? Οι φίλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα, πουλάω καλά την περσόνα μου. Λέμε αστεία και κλαίνε από τα γέλια. Εγώ κλαίω επειδή νιώθω ότι δεν αναπνέω. Ερμηνείες για Όσκαρ. Ποιος θα με καταλάβει?


Ζήτησα βοήθεια. Τη πρώτη “βοήθεια” μου την έδωσε ψυχίατρος (τζιζ λέξη αγάπη?)-ψυχοθεραπευτής που θα έπρεπε να τον έχω καταγγείλει στον ιατρικό σύλλογο για πολλούς λόγους, που αφού με κούμπωσε φάρμακα που χωρίς να χρειάζεται τα αύξανε συνέχεια, κατέληξα να είμαι σε χειρότερη κατάσταση με εκείνον να μου λέει “ε κοπελιά δεν είναι όλα για όλους, κόψε τα και δες το τι θα κάνεις”. “Πάσχεις από αγχώδη διαταραχή με κρίσεις πανικού που έχουν οδηγήσει σε ήπια κατάθλιψη. Έλα να δοκιμάσουμε άλλο κοκτέιλ”. Μιλάμε για άνθρωπο που έπαιρνε 70 ευρώ για συνεδρία 45 λεπτά και όταν ζήτησα να βρισκόμαστε για 1 ώρα είπε “βεβαίως απλά θα μου δίνεις 90”. Γιατρός.Δεν πάτησα ποτέ ξανά εκεί .


Αδιαμφισβήτητα η φαρμακευτική αγωγή κάνει σε πολλούς ανθρώπους και αδιαμφισβήτητα αν έχεις καλό γιατρό  που ξέρει τι σου προτείνει μπορείς να βοηθηθείς. Σε εμένα ίσως δεν ταίριαξε η συνταγή.


Προσπάθησα να ηρεμήσω και έκανα υπομονή. Έψαχνα σαν τρελή να βρω τι μπορώ να κάνω. Σταδιακά ξεκίνησα και να το συζητάω. Καμία ντροπή. Κανένας φόβος. Φίλε μου με αγαπάς? Βοήθησε με να νιώσω άνετα και ασφαλής. Βοήθησε με να μη φοβάμαι να φοβάμαι και να αντιμετωπίσω τη μαλακία όπως πρέπει. Έψαχνα και διάβαζα να καταλάβω τι συμβαίνει και την ίδια στιγμή προσπαθούσα να εξηγήσω στον κύκλο μου τι είναι όλο αυτό το πράμα. Για να μην φοβούνται ότι τρελαίνομαι. Για να ξέρουν τι να κάνουν αν πάθαιναν κάτι αντίστοιχο.


Ξεκίνησα με απλά πραγματάκια. Γιόγκα και συνειδητές αναπνοές. Η βοήθεια ήταν μεγάλη και ήμουν τουλάχιστον λειτουργική. Η μεγαλύτερη βοήθεια όμως ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι οι κρίσεις και το άγχος είναι συμπτώματα μιας πολύ πιο εσωτερικής κατάστασης. Πέραν φαρμακευτικής θεραπείας λοιπόν είχα ανάγκη κυρίως ψυχοθεραπευτικής. Αλλιώς απλά κουκουλώνεις το σύμπτωμα και το αίτιο μένει ανέπαφο. Δοκίμασα αρκετά πράγματα και στο τέλος κατέληξα στη σωματική ψυχοθεραπεία που κάνω ακόμα και σήμερα. Εδώ και χρόνια δεν έχω συμπτώματα ανάλογα. Γιατί δούλεψα αρκετά σε σχέση με το γιατί έφτασα ως εκεί και ανακάλυψα τη μαγική φράση “είμαι ως εδώ, δε θα ξεπερνάω συνεχώς τα όρια μου γιατί είμαι άνθρωπος μαλάκα μου”. (Επίσης, δε χρειάζεται να είσαι της πιάτσας του άγχους για να γίνεις λίγο φίλος με τη πάρτη σου, just saying).


Φρικάρεις και αγχώνεσαι και είσαι ένας κινούμενος πανικός? Ζήτα βοήθεια και κάνε το αυτονόητο δώρο στον εαυτό σου: την φροντίδα σου. Για να είσαι εσύ καλά και για να μπορείς να δημιουργείς υγιείς συνθήκες γύρω σου ακόμα και αν γίνεται ο χαμός, για να δημιουργείς υγιείς και ανθρώπινες σχέσεις. Μη φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια. Δεν είναι ντροπή. Ντροπή και κρίμα είναι η άγνοια. Κρίμα είναι να φοβάσαι μη κριθείς από ανθρώπους που είναι σε χειρότερη κατάσταση και σε πλήρη άρνηση για τη κατάσταση τους και σου κουνάνε και το δάχτυλο.


Να σε προσέχεις και να σε αγαπάς λίγο περισσότερο.
Ελπίζω αυτό το κείμενο να βοηθήσει έστω έναν.

Της Νίκης Παπαγιάννη

Μπορεί να σας αρέσουν..