Η αναποδιά του χρόνου. Του Ι. Σκευοφύλακα

Ήταν περίεργες οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οραματίστηκα όλο αυτό το φαινόμενο της αναποδιάς του χρόνου.
Ίσως να ίδρωνα περισσότερο κάτω από την πολλή ζέστη του παγωμένου αέρα του Δεκέμβρη.
Πλησίαζε το τέλος των πεπραγμένων ενός κύκλου με νούμερο, ενός αριθμού δηλαδή, ενός απλού αριθμού, που καθορίζει την βιωσιμότητα μου και τα ζωτικά μου όργανα.
Δισεκατομμύρια χρόνια τώρα η ίδια δουλειά κι εγώ δεν είχα δει τίποτα. 
Κάτι περνούσε από το μυαλό μου, αλλά δεν ήθελα να το σκέφτομαι.
Και τι θα γινόταν δηλαδή, θα άλλαζε μήπως τίποτα ή θα άλλαζα εγώ τα δεδομένα. Κάθε φορά η ίδια δουλειά, σε μια βασανιστική περιστροφή, που δεν σε γυρνάει ανάποδα, που το νερό δεν πέφτει, που το καινούργιο θα προκαλεί πάντα φόβο, που δεν ξέρουμε που πάμε και που ξέρουμε μόνο ν΄ αγαπάμε.
Ναι, αυτή η ηλιθιότητα αυτής της λέξης μας κρατάει ζωντανούς κάποιους αιώνες τώρα και τελικά πρόκειται περί της μεγαλύτερης απάτης.
Έτσι για να πονάς και να νιώθεις αιώνιος, σε μια χιονοστιβάδα κουρσεμένη από πειρατές φωτιάς και λάβας.
Και φουντώνουν τα ηφαίστεια και καίνε τα δάση και τα σπαρτά και σφυρίζουν οι σφαίρες του θανάτου ολόγυρα κι εσύ ακόμη να ζεις.
Μα είναι ένα θαύμα να καταφέρνεις να κλείσεις τον κύκλο που μόνος σου δημιούργησες.
Είναι ένα θαύμα να ξέρεις να μετράς τον χρόνο, που δεν ξέρεις που θα σταματήσει.
Απλά μετράς και χαίρεσαι να μετράς και το πανηγυρίζεις, γιατί το μέτρημα σε ταξιδεύει.
Κι όταν ταξιδεύεις αγαπάς κι όταν αγαπάς χορεύεις κι όταν χορεύεις πετάς κι όταν πετάς είσαι ελεύθερος κι όταν είσαι ελεύθερος είσαι αιώνιος κι όταν είσαι αιώνιος δεν πεθαίνεις κι όταν δεν πεθαίνεις ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ.
Και τελικά κατάλαβα γιατί μετράς.
Για να κλείσει ο κύκλος και ν΄ ανοίξει ένας άλλος, μη τυχών κι αυτός ο άλλος δεν κλείσει και καταστείς αιώνιος και αγαπάς αιώνια.
Αυτή η ηλιθιότητα τελικά, πρέπει να είναι το στοιχείο του ζω.
Αυτό είναι.

 

Ιωάννης Σκευοφύλαξ

΄΄Στο Απόσπασμα Της Πεζής Πραγματικότητας΄΄
Έτος κυκλοφορίας 2019

 

Μπορεί να σας αρέσουν..