ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΌΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Η ΕΠΌΜΕΝΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Του Γ. Χατζηχρήστου

Από την αρχή φάνηκε ότι οι πολιτικές του Τραμπ δεν θα είχαν πολυ μέλλον εντός της μετα-παγκοσμιοποίησης του αποτυχημένου νεοφιλελευθερισμού.

Τι έγινε πριν τον ιό:

Ο Τραμπ κήρυξε τον επαναπατρισμό των αμερικάνικων βιομηχανιών μονάδων και τον προστατευτισμό των ΗΠΑ έναντι αλλοδαπών προϊόντων. Αμέσως μόλις ανέλαβε έβαλε τέλος στις εμπορικές συμφωνίες TTIP και έβαλε δασμούς και πρόστιμα σε ανταγωνιστικές χώρες με μία λογική business plan.

Και άρχισε να αποσύρεται και στρατιωτικά από περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος και η Κεντρική Ευρώπη.

Ήθελε να στηρίξει με όλα αυτά την νέα βιομηχανική και εμπορική του πολιτική πάνω σε δυο αξονες:

Στα τεράστια σχιστολιθικά αποθέματα πετρελαίου και αερίου στο Τέξας, που δίνουν στις ΗΠΑ ενεργειακή αυτάρκεια μεχρι το 50, ακόμα και με πλήρη επαναλειτουργία των ενεργοβόρων εργοστασίων.

Και στην ρομποτική .Αρκεί η τιμή του πετρελαίου να είναι ψηλά, αφού το κόστος εξόρυξης τους είναι πάνω από 53$ το βαρέλι…

Δεν έχουν ανάγκη πλέον τα φθηνά εργατικά χέρια του τρίτου κόσμου.Ομως:

1. Η στρατηγική του εμπεριείχε υψηλότατο ρίσκο , αφού έτσι αφήνει, χώρο (και χρόνο) κυρίως στην Κίνα να κυριαρχήσει εμπορικά ορίζοντας την νεα εποχή με άλλους όρους σε πολύ μεγάλες και πολυπληθείς περιοχές του πλανήτη.

2. Η πολιτική εμπεριείχε και μια μεγάλη αντίφαση. Παρά τον βιομηχανικό “εθνικισμό” άφησε άθικτο και το πρόβλημα της φούσκας των τοξικών τραπεζικών προϊόντων, απότοκο της κρίσης του 08, που ήρθε και διογκώθηκε πρόσφατα σε όλο τον κόσμο με τα πακέτα στήριξης λόγω του κορονοϊού.

Πάνω σε αυτήν την φούσκα στήριζε αρχικά και τις ελπίδες χρηματοδότησης της μετάβασης που επιθυμούσε. Αρκεί αυτή να μην σκάσει ή επαναπατριστεί αλλού, ανεξέλεγκτη ούσα από την πολιτική εδώ και δεκαετίες. Δεν κατάφερε όμως να αλλάξει τίποτα επ’ αυτού.

Παράλληλα η παραδοσιακά μη επιθετική Κίνα (οι ειδικοί λένε ότι κανένα μη ναυτικό κράτος δεν μπορεί να γίνει επιθετικό) επενδύει τεράστια ποσά σε έργα υποδομών, μεταφορών και logistics πάνω στον παλιό δρόμο του μεταξιού για να μην αποκλείονται εύκολα τα προϊόντα της προς μεγάλους της πελάτες, όπως η ΕΕ ή η πρόσβαση της στις πρώτες ύλες. Ιδίως της Αφρικής. Και επένδυσε και σε νέες τεχνολογίες ιχνηλατησης της ποιότητας των προϊόντων της(!) , που τα ενισχύουν και με νέα ψηφιακά μέσα συναλλαγών, με τα οποία σκοπεύουν να δανείζουν και τους πελάτες της για να αγοράζουν τα προϊόντα της.

Η ανισορροπία που προκάλεσε ο αναπόφευκτος εμπορικός πόλεμος ανάμεσα τους, εντάθηκε όταν η Κίνα έδειξε να υπερέχει τεχνολογικά στα δίκτυα κινητής 5G. Διαμάχη που προηγήθηκε του κορονοϊού, και προκάλεσε μια έντονη κρίση και στην προσφορά και στην ζήτηση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Απορυθμίστηκαν τα πάντα από το 18.Αυτή η κρίση έγινε και πολύ πιο έντονη λόγω του lockdown σχεδόν όλου του πλανήτη. Αυτό οδήγησε και στην κατάρρευση των αγορών πετρελαίου, πτωχεύσεις και εξαγορές κλπ.

Η αγορά ανακάμπτει τώρα αργά, αναμένοντας την αύξηση της ζήτησης από την Κίνα! Πράγμα που κάνει ακόμα φοβερά δύσκολη την συνήθη εξαγωγή του πληθωρισμού των δολαρίων που τυπώνονται σήμερα ασταμάτητα, μέσω των τιμών του πετρελαίου για να στηρίξουν τις πολιτικές του Τραμπ.

Έτσι μπαίνει σε άμεσο κίνδυνο και η φούσκα της χρηματοδότησης λόγω των τεράστιων ιδιωτικών χρεών που είναι έτοιμα να σκάσουν από τα δάνεια νεόπτωχων και ανέργων του lockdown.

Πρώτο δείγμα αποτελεσμάτων:

Το αμήχανο ευρώ, από το 1,33% στις Ρωσικές διεθνείς εμπορικές συναλλαγές έπιασε ένα ανέλπιστο 53% εκτοπίζοντας το δολάριο! Με ίδιες τάσεις παντού, σε όλες τις μεγάλες οικονομίες η αίγλη του δολαρίου δείχνει να θαμπώνει. Χωρίς όμως να υπάρχει καμία πολιτική της ΕΕ να μετατρέψει το ευρώ σε νούμερο ένα αποθεματικό νόμισμα.

Και φυσικά άρχισαν να κτυπούν αμέσως τα “καμπανάκια” στου θείου Σαμ για διόρθωση της κατάστασης. Ίσως με την απότομη αύξηση της τιμής του πετρελαίου πάλι (κυριαρχούν ακόμα τα πέτροδολάρια σε αυτή την αγορά) πχ με μερικά θερμά επεισόδιά περί το Ιράν.

Αφορμές εύκολα βρίσκονται. Και η αιτία, ίσως να είναι η πρόσφατη ενεργειακή συμφωνία Ιράν-Κίνας (εμπλέκεται και ο Ερντογαν που γεωστρατηγικό φαίνεται ότι κινείται προς τα εκεί!) που θα μπορούσε να φέρει τούμπα στα πάντα. Ακόμα και τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, που ο Τραμπ θέλει… να τις αναβάλει. Ή στο Κατάρ, άγνωστο σε εμένα τι προηγείται σαν θύμα.

Στην πολύ δύσκολη νέα ισορροπία, που ενδεχομένως να εγκυμονεί κινδύνους συνολικής κατάρρευσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, η ΕΕ είναι απούσα. Οι νάνοι ηγέτες της δεν μπορούν να παίξουν κανένα ρόλο στην μετα-παγκοσμιοποιημενη νέα εποχή, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφεια που επιβάλλουν οι δογματικοί νεοφιλελε και τα δημοσιονομικά σύμφωνα της δήθεν Σταθερότητας. Αλλά και οι κοντόφθαλμες πολιτικές του Βερολίνου πάνω σε ξινισμένες παλιομοδίτικες συνταγές Uber alles χωρίς τύχη.

Ποιός θα κερδίσει?

Αγνωστο. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι όποιος θα είναι τεχνολογικά πιο έτοιμος για να αντιμετωπίσει την νέα πραγματικότητα που θα δημιουργηθεί σε ένα άλλο παγκόσμιο περιβάλλον όπου οι Τράπεζες, Κεντρικές ή συστημικές, δεν θα εμπλέκονται στην παραγωγή του νέου τρόπου συναλλαγών στο διεθνές εμπόριο. Που δεν θα είναι ούτε το ευρώ, ούτε το δολάριο ή το γουαν, το ρούβλι, το με εξαντλημένο ρόλο bitcoin ή οποιοδήποτε άλλο απότοκο της προηγούμενης παγκοσμιοποίησης!

Εμείς εδώ: την δημοκρατία και τα μάτια μας ανοιχτά! Και αν καταφέρουμε να κατανοήσουμε και την δυναμική του διεθνούς παίγνιου, ίσως γίνει και κανένα θαύμα και ξυπνήσει μέρος, έστω, από το υφιστάμενο πολιτικό μας προσωπικό.

Και ας ελπίσουμε να εμπνευστεί καμιά λύση έξω από το κουτί των συνηθισμένων εργαλειοθηκών ένθεν και κεκείθεν, που πλέον δεν δουλεύουν ούτε για την αντιμετώπιση της τρέχουσας ύφεσης ! Πόσω μάλλον επί των αναταραξεων που θα έρθουν μέχρι να ισορροπήσει κάπου ή νέα Παγκοσμιοποίηση.

Μια κατάθεση σκέψεων του Γιάννη Χατζηχρήστου

Μπορεί να σας αρέσουν..