Γιατί διασπώνται τα κόμματα; Της Μαρίας Αργυροκαστρίτου

Το άτυπο “κοινωνικό συμβόλαιο” του 74/81 χαρακτηρίστηκε από:

  1. Την προσπάθεια επούλωσης των πληγών του εμφυλίου.
  2. Την διόγκωση της μεσαίας τάξης πάνω στο εμπόριο και τις υπηρεσίες (για τα ψηφουφουλάκια της) και
  3. Την συρρίκνωση της παραγωγής.

Η κατάρρευση του οικονομικού μοντέλου που προέκυψε από την εφαρμογή του, στηρίχτηκε στην κατανάλωση, την διαφθορά και τον υπέρμετρα αλόγιστο δημόσιο δανεισμό.  Συνοδεύτηκε από την βίαιη αναδιανομή εισοδημάτων και πλούτου από τα κατώτερα και μεσαία στρώματα προς τις ελίτ που έλεγξαν αυτή την διαδικασία: τα MME, τα  Κόμματα και τις Τράπεζες.

Ξεκίνησε αυτή η αναδιανομή με την νεοφιλελεύθερη εφαρμογή πολιτικών, κυρίως από την εποχή των Σημίτη  και κορυφώθηκε στα μνημονιακά χρόνια, με σοβαρές επιπτώσεις στις εργασιακές σχέσεις και στην λειτουργία της δημοκρατίας αλλά και στην κατανομή 3%-12%-85% ανάμεσα στον πρωτογενή, δευτερογενή και (εσωστρεφή) τριτογενή τομέα της οικονομίας αντίστοιχα. Με ένα κράτος πολύ καλά ρυθμισμένο γι’ αυτόν τον σκοπό!

 

Ισχυρίζομαι ότι ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, προς αντικατάσταση του προηγούμενου, θα πρέπει να στοχεύει:

  1.  Στην επούλωση των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων του προηγούμενου συμβολαίου και       της επιτροπείας.

  2. Στην ενδογενή και με οικολογικό πρόσημο παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, με στόχο τον διπλασιασμό των σημερινών ποσοστών του πρωτογενή και δευτερογενή τομέα στην οικονομία και με ένα κράτος που θα εξυπηρετεί αυτό τον στόχο.

  3. Στην εμβάθυνση της δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους και την ποιοτική αναβάθμιση των θεσμών του εντός μιας ΕΕ που θα τείνει να έχει παρόμοια χαρακτηριστικά.

Το άλλο που ισχυρίζομαι είναι ότι αυτό το νέο “συμβόλαιο” πρέπει να διαμορφωθεί “από τα κάτω”, με μια ποιο ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στα νέα πολιτικά κόμματα της μετα-μεταπολίτευσης, όπως αυτά θα διαμορφωθούν. Με νέες συμμαχίες μεταξύ τους, που θα εξυπηρετούν (ή δεν θα εξυπηρετούν) το νέο ζητούμενο «κοινωνικό συμβόλαιο» και ως προς τις εκάστοτε προτεραιότητες που θα δημιουργούνται στην εφαρμογή του.

Μόνο μέσα από μια παρόμοια οπτική γωνία μπορούν να εξηγηθούν οι διασπάσεις σε όλα τα παλιά κόμματα, όπως η αποχώρηση της ΛΑΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ, η επερχόμενη τριχοτόμηση της ΝΔ (τρίζουν τα κόκκαλα του Κωνσταντίνου Καραμανλή), η εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ (τρίζουν και τα κόκκαλα του Ανδρέα…), η περιθωριοποιίηση του ΚΚΕ (τρίζουν τα κόκκαλα και του Φλωράκη)… Όλα τα άλλα είναι οπαδικές κραυγές.

Της Μαρίας Αργυροκαστρίτου

Μπορεί να σας αρέσουν..