Από τον ΣΥΡΙΖΑ στον ΣυΡιζΑ. Του Γιάννη Χατζηχρήστου

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΩΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ

Σαν Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑς κατάφερε πολλά από αυτά που έχει ανάγκη ο τόπος και ο λαός του, αλλά όχι αυτό που λέει το όνομα του!

Που μάλιστα τα κατάφερε, όσα πρόλαβε, όταν έφυγαν από τις γραμμές του και οι τελευταίοι δήθεν «Αριστεροί ριζοσπάστες», οι εναποφύγαντες τελικά προς την ραστώνη κάποιου ασκητικού αναχωρητισμού. Κατά τα ειωθότα της Αριστεράς νέου τύπου του προηγούμενου αιώνα.

Τι έγινε ακριβώς:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά ένα αστικό αναπόδεικτο μύθο, ήταν λέει το αποτέλεσμα των διεργασιών του Κοινωνικού Φόρουμ, που ακολούθησε τις διαδηλώσεις της Γένοβα κατά της παγκοσμιοποίησης.


Όμως η πραγματικότητα μάλλον είναι στο ότι προέκυψε μόνο από την κίνηση Αλαβάνου να τον δημιουργήσει μοιράζοντας την, όχι ευκαταφρόνητη, τότε, κρατική επιχορήγηση του ΣΥΝ σε καμιά 10αρια τροτσκιστικά, μαοϊκά, οικο-σοσιαλιστικα κλπ κομματίδια και ομάδες προσωπικοτήτων της παλιάς Αριστεράς υπό κάποιο brandname. Καθόλου λίγα τότε τα 300.000 ευρω χρόνο στην 5μελη «οργόνωση» παππούδων του Γλεζου…

Όλοι όμως αυτοί, αντιτάχθηκαν στο να έχει ο ΣΥΡΙΖΑς μελή και δομή δημοκρατικού κόμματος, και αργά η γρήγορα, λάκισαν! Ιδιαίτερα όταν μπήκε στην ημερήσια διάταξη η προοπτική μιας κυβέρνησης με ΣΥΡΙΖΑ μετά την κατάρρευση της Ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, όταν αυτή έχασε την ευκαιρία να κάνει δημοψήφισμα μετά την σύνοδο κορυφής στις Κάννες και ενσωματώθηκε στους νεοφιλελεύθερους. Που όμως κάπως θα έπρεπε να λειτουργεί και σαν δημοκρατικό κόμμα στην λήψη των στρατηγικών αποφάσεων και όχι με διαβουλεύσεις 11-12 εκπρόσωπων συνιστωσών πίσω από κλειστές πόρτες.

Επειδή πλέον η ιστορία κινήθηκε αλλιώς από εκεί για όπου κινήσαμε και τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου υπερβαίνουν κατά πολύ τα θεωρητικά περί της ενότητας των αποκομμάτων της Αριστεράς του 20αιωνα, μέσα μάλιστα σε μια παγκοσμιοποίηση που μεταλλάσσεται, μένει ένα πράγμα στον Τσιπρα και όσους τον στήριξαν και εκλογικά για να κάνουμε:

Έναν Συνασπισμό δημοκρατικών Ριζοσπαστών Αριστερών και Οικολόγων!

Όλα τα άλλα που προκύπτουν από την σύνθεση των ιδεών, εμπειριών και αντιλήψεων των κανονικών ανθρώπων, νομίζω ότι θα τα βρούμε. Αυτό, από μόνο του, ίσως να μπορεί και να εμπνεύσει και να εμπνευστεί. Χωρίς επετηρίδες, Αριστερόμετρα η Σοσιαλόμετρα κάθε τύπου.

Από αυτά, δώσαμε, δώσαμε…

Υστερόγραφο

Και αφού με τον α ή β τρόπο επανήλθε στην συζήτηση μια από τις δυο αιτίες που ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έφτασε εκεί που έπρεπε, επαναφέρω 4 προτάσεις που διατύπωσα και δημόσια για την μορφή οργάνωσης του κόμματος της Αριστεράς του 21ου αιώνα:

1. Περιφερειακή (όχι νομαρχιακή) δομή λήψης αποφάσεων (και στις Θεματικές Επιτροπές παραγωγής πολιτικής) και συντονισμός τους από τα Κεντρικά Όργανα.

2. Ανοιχτό Κόμμα των μελών του- Οργάνωση των Οικονομικών του Κόμματος, από τις OM μέχρι και τις κομματικές επιχειρήσεις MME, σύμφωνα με τις αρχές της Κοινωνικής Οικονομίας

3. Οχι στις δήθεν ιδεολογικές ομαδοποιήσεις και στην λειτουργία κάθε τύπου «κομματικής επετηρίδας¨». Ενίσχυση των μονο-θεματικών συλλογικών πρωτοβουλιών των μελών (όπερ η ιδεολογία προκύπτει από την σύνθεσή τους)

4. Και αφου μιλάμε και για εν δυνάμει κυβερνητικό κόμμα, λειτουργία Γραφείου Εσωτερικών Υποθέσεων με αναφορά μόνο στον εκλεγμένο από την βάση πρόεδρο του κόμματος.

Όλα τα άλλα, προγράμματα, πόσα κιλά αριστερά και πόσα σοσιαλδημοκρατικά απαιτούνται, οι συμμαχίες και η δράση του στην κοινωνία, προκύπτουν ανάλογα.

Του Γιάννη Χατζηχρήστοου

Μπορεί να σας αρέσουν..