Άνοιξη! Της Ζ. Χατζηθωμά

Γύρω μας πολλοί περί πολλού και αφ’υψηλού, λίγοι στην ψυχή, τσιγκούνηδες στα αισθήματα και με άποψη επί παντός επιστητού στη χώρα του σχεδόν. Σχεδόν εργατικοί, σχεδόν σύντροφοι, σχεδόν αληθινοί, σχεδόν άνθρωποι. Πλεόνασμα μιζέριας και φύρα συναισθηματική.

Αναλωνόμαστε, παιδιά και η ζωή περνάει. Μην καθυστερούμε, γιατί οι καθυστερημένοι πάντα αργούν στον προορισμό τους ή δε φτάνουν ποτέ. Καλοί οι στόχοι, αλλά άμα δεν ξέρεις σκοποβολή, δεν έχεις καμιά ελπίδα.
Τελικά τα μόνα όμορφα σχέδια που έκανα είναι οι ζωγραφιές που έχω φυλάξει από το νηπιαγωγείο. Και τα πιο όμορφα όνειρα είναι εκείνα που κάναμε με τον αδελφό μου στο χωριό, όταν τρέχαμε ξυπόλητα και αναμαλλιασμένα στο ποτάμι και στα πλακόστρωτα. Και κάτω από τη σκάλα ο παππούς που πάντα γούσταρε πολύ τα θηλυκά, δεν έλεγε να του φύγει με τίποτα το χούι, όσο περνούσαν τα χρόνια χειροτέρευε, πείραζε τις γειτόνισσες, έλεγε χοντροκοπιές και αυτές τάχα μου και δήθεν ένιωθαν ντροπή και κοκκίνιζαν.

Η γιαγιά μου θυμάμαι θύμωνε πολύ και έλεγε ότι ρεζιλεύει τα παιδιά του και πάθαινε απανωτά εγκεφαλικά. Α, ρε γιαγιά, τι ψυχή έχει ένα αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλα και ένα καρδιοχτύπι από κάποιο κρυφό άγγιγμα κάτω από τη σκάλα με εσάνς από γιασεμί που φέρνουν δύο ερωτόλογα; Ποιον ενόχλησε που ο παππούς δε συνθηκολόγησε και δεν παρέδωσε τα όπλα; Ό,τι μένει στην ψυχή είναι ένα τρέμουλο σαν παλιό σακατιλίκι από σφαίρα σε κάποια μάχη. Και τι μάχη! Οτιδήποτε άλλο είναι μισεμός ή ψέματα. 

Καλπάζουσα ρομαντικογενής και παλιμπαιδίζουσα διαταραχή σε δυο αράδες. Φταίει η Άνοιξη που ξυπνά μνήμες! Γιατί δε φτιάχνουν μια παιδική χαρά για σαραντάρηδες; Η τραγική μας αυτοσυνειδησία είναι εδώ και πορευόμαστε μαζί της όπως ο καθένας μπορεί.

Φωτιά στα Σαββατόβραδα: από ένα τσιγάρο που χρωστάμε κάπου…κάποτε…για το μετά! Μπορεί και να μοιάζουμε περισσότερο από όσο νομίζουμε, πονάμε και δακρύζουμε με τα ίδια πράγματα και όλη μας η ζωή είναι ένα κυνήγι της ευτυχίας.
Κρατάτε καλά, έχουμε ανηφόρα μπροστά μας!

Της Ζωής Χατζηθωμά

Μπορεί να σας αρέσουν..