Άντε και καλή επιτυχία παίδες! Της Νίκης Παπαγιάννη

Σήμερα λοιπόν ξεκίνησαν οι Πανελλήνιες με Νεοελληνική Γλώσσα, δημοσιοποιήθηκαν τα θέματα και τα θέματα θεωρήθηκαν “βατά”. Το θέμα είναι στο τέλος πως ορίζεται το βατά και εύκολα,ειδικά σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αυτό που σου μαθαίνει είναι να γίνεσαι έξπερτ στην αποστήθιση και στην καλή μνήμη και που σου απαγορεύει να σκεφτείς με κριτικό μυαλό.

Απλό παράδειγμα της παράνοιας του τρόπου αξιολόγησης των μαθητών ήταν το μάθημα της λογοτεχνίας που σε ποίημα του Καβάφη έδινα διαφορετικές ερμηνείες στο τι θέλει να πει ο ποιητής και η απάντησή της καθηγήτριας ήταν “ναι, μπορεί, αλλά μη τολμήσεις να το γράψεις, δεν υπάρχει στα λυσάρια”.

Θυμάμαι ότι όταν έδινα Πανελλήνιες, είχα το φόβο και το άγχος ότι μια δυνητική αποτυχία μου στις εξετάσεις( που δεν ήμουν σίγουρη καν για το τι ήθελα να σπουδάσω) , θα ήταν μια προσωπική μου αποτυχία ως άνθρωπος. Ναι, γιατί ζούμε σε μια χώρα που μετρά την ευφυϊα και τις ικανότητές σου βάσει του πόσο καλά έγραψες, πόσα “και” ξέχασες να γράψεις στην ιστορία, βάσει του πόσο καλό ρομποτάκι έγινες.

Θα ξεχάσω όταν μίλαγα με ένα τούβλο όρθιο που δεν μπορούσε να σκεφτεί τα αυτονόητα και μου έλεγε “εγώ είμαι έξυπνη να ξέρεις γιατί πέρασα στη Πάντειο” ; Κατάλαβες. Ζούμε στη χώρα που έχει πάνω από 15 οικονομικές σχολές, σχολές διοίκησης επιχειρήσεων κλπ. Που; Στην Ελλάδα. Από την άλλη έχουμε 1 Γεωπονική Σχολή, ενώ οι σπουδές οι σχετικές με τα τουριστικά όχι μόνο δεν είναι στις πρώτες προτιμήσεις αλλά από το ίδιο σύστημα ανήκουν στην κατηγορία των ΤΕΙ ( μακάρι πολλά ΤΕΙ να ήταν ΑΕΙ και τούμπαλιν).

Γιατί όλα αυτά?

Γιατί είμαστε κομπλεξικοί. Γιατί πολλοί γονείς πιστεύουν ότι πρέπει να γίνεις γιατρός, δικηγόρος, αρχιτέκτονας, πολιτικός μηχανικός, οικονομολόγος, επιχειρηματίας. Σε αυτή τη χώρα πάσχουμε λοιπόν από υπέρμετρο κομπλεξισμό και από πλήρη άγνοια του τι μπορείς να κάνεις σε αυτή τη χώρα.

Έπρεπε να πιάσουμε πάτο και να γίνουν τις μόδας τα βιολογικά προϊόντα ώστε ο μέσος Έλληνας να αναγνωρίσει την αγροτική παραγωγή εν παραδείγματι ως σημαντικότατη προστιθέμενη αξία για τη χώρα και φυσικά για τον βιοπορισμό. “Το παιδί μου δε θα γίνει αγρότης, δε θα γίνει κλειδαράς, δε θα γίνει υδραυλικός. Τι θα πω στη γειτόνισσα που θα ρωτήσει”; Και τελικά κυρία μου τον υδραυλικό τον ψάχνεις με απόγνωση στη μαύρη νύχτα να τον χρυσοπληρώσεις, ενώ ο κανακάρης σου χαζεύει δυστυχώς το πτυχίο του κολλημένο σε ένα τοίχο .

Αναρωτήσου εσύ καλέ γονέα… Το παιδί σου όντως ήθελε να σπουδάσει αυτό που σπούδασε ή απλά ικανοποίησε τη κόμπλα και την ματαιοδοξία σου; Λέω και ξαναλέω συνέχεια ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για να σπουδάσουν με την έννοια που έχουμε στο μυαλό μας εδώ στην Ελλαδίτσα. Μπορεί να πιάνει το χέρι σου, μπορεί να είσαι άπαιχτος σε χειρονακτικές εργασίες και μάντεψε, να τις γουστάρεις κιόλας, μπορεί ιν τζενεραλ να έχεις δεξιότητες έξω από το ξύλινο σύστημα που σε βάζουν να καλουπωθείς. Ειδικά σήμερα που η κρίση έδειξε με πλατύ και σαρδόνιο χαμόγελο ότι τα πτυχία που σε προορίζουν σε “καλά”, με πρεστίζ και δόξα επαγγέλματα σου εγγυώνται κατά κύριο λόγο ανεργία εύχομαι μονάχα το εξής: Γονείς, να παρατηρείτε τα παιδιά σας, να τα αφήνετε να βρουν τι τους αρέσει και τι όχι, να τα στηρίξετε και να μην τα ευνουχίσετε για δικές σας ανάγκες που δεν εκπληρώσατε νέοι ή για να μη σας κουτσομπλέψει ο διπλανός σας.

Έτσι θα τα κάνετε καλύτερους ανθρώπους, έτσι θα αναθρέψετε παιδιά με παιδεία. Γιατί σε αυτή τη χώρα μπερδεύουμε την μόρφωση με την παιδεία. Μας ενδιαφέρει πρώτα η εκπαίδευση, η μόρφωση, τα πτυχια… και αν υπάρξει και λίγο παιδεία στο μενού ιτς οκέϊ. Γονείς να αγαπάτε αληθινά τα παιδιά σας και να τα αφήσετε να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Γιατί άμα κάνεις κάτι που αγαπάς, γίνεσαι καλός, και όταν γίνεσαι καλός μάντεψε, ίσως μπορέσεις να ζήσεις από αυτό που κάνεις και τέλος μάντεψε…παίζει τελικά να γίνεις ευτυχισμένος και οχι χαμένος.

Άντε και καλή επιτυχία.

Της Νίκης Παπαγιάννη

Μπορεί να σας αρέσουν..